Como está impreso na páxina
Por que se chaman A panadaría
A páxina escribe o nome dúas veces no mesmo bloque. No título e na primeira frase vai «A Panadaría», con maiúscula no nome. Na explicación do oficio pasa a «A panadaría», con inicial minúscula. As dúas grafías están impresas. Esta nota non escolle unha e borra a outra.
A explicación cabe nun parágrafo galego e noutro castelán. A páxina principal ten os dous. Aquí séguese o galego, que é o que a páxina pon primeiro.
A frase do oficio
O texto di: amasamos un teatro de creación propia e, por iso, chamámonos A panadaría. A razón que dá a continuación é un oficio de tradición, de esforzo e constancia, de relación da persoa cos elementos máis básicos, co que veu antes e co que está por chegar. Non hai, nesa frase, un enderezo de forno, un ano de aprendizaxe nin o nome dunha mestra panadeira.
«Creación propia» é o termo da páxina. Nas fichas, a idea orixinal de PAN!PAN! e de Panamericana vai asinada por Areta Bolado. Elisa e Marcela asina o texto como A Panadaría e Gena Baamonde. As que limpan poñen «creación e interpretación» nas tres, cun apoio dramatúrxico de Paula Carballeira. O parágrafo do nome non fai esa repartición. Fala do oficio en plural: amasamos, chamámonos.
A primeira montaxe é o sitio onde a páxina empeza a separar idea, música e deseño gráfico. O nome, no parágrafo, aínda non fai esas caixas.
«Elementos máis básicos» non se despegan nesa frase. Non di cales son. A tradición e a constancia tampouco levan un exemplo ao lado, nin un ano de aprendizaxe.
Pan e teatro na mesma frase
A páxina pecha a explicación así: porque en todo o mundo a humanidade fai pan e fai teatro, chamámonos A panadaría, para alimentar corpo e alma. Pan e teatro quedan en paralelo. Non di que unha función substitúa unha comida, nin que o escenario sexa un obradoiro. Di que as dúas cousas alimentan, unha o corpo e a outra a alma, e que por iso o nome serve.
Non hai unha receita, un peso de fariña nin un prezo de entrada nese parágrafo. Tampouco hai unha cita de oficio de panadería máis alá desa frase. O caderno antigo da web, que esta reconstrución non volve publicar enteiro, agradecía unha panadería. Esa liña non está no parágrafo do nome que aquí se comenta, e non se mistura con el.
A montaxe As que limpan fala doutra casa de traballo, a das camareiras de piso. Non é a explicación do nome. O nome queda no pan e no teatro. A ficha desa montaxe queda na loita que a propia ficha escribe.
O plural «chamámonos» inclúe a quen o parágrafo acaba de nomear: Areta, Noelia e Ailén. Non abre o nome a unha cuarta persoa.
O que dixo Lola
A última frase do bloque galego é unha cita. A avoa de Noelia, Lola, dixo de nós: «sodes unha pandilla esplendorosa». A páxina non dá un apelido de Lola, nin un ano, nin o lugar onde o dixo. «Noelia» aquí aínda non leva o apelido Castro. O apelido está na sección Nós e nos créditos.
O bloque castelán traduce a cita: «sois una pandilla esplendorosa». O nome da avoa mantense, Lola, e o parentesco tamén: a avoa de Noelia. Non hai unha segunda frase de Lola na páxina. Esta nota non lle engade outra.
«Pandilla» é a palabra impresa, en galego e en castelán. A páxina non a cambia por «compaña» nin por «elenco». As tres que o parágrafo de apertura nomea son Areta, Noelia e Ailén. A cita non di cantas persoas formaban a pandilla o día en que Lola falou.
A comiña abre en «sodes» e pecha despois de «esplendorosa». Non hai unha segunda oración dentro das comiñas. O castelán fai o mesmo coa súa frase, «sois una pandilla esplendorosa», e para aí. Non hai máis cita nese bloque.
Maiúscula no título, minúscula na explicación
Quen lea só o título ve «A Panadaría». Quen lea a explicación ve «A panadaría» dúas veces no galego e dúas no castelán. A primeira frase do bloque, «A Panadaría somos Areta, Noelia e Ailén», volve á maiúscula. A páxina convive coas dúas sen unha nota de corrección.
O mesmo pasa co premio de Elisa e Marcela nese bloque: «María casares» no galego desa frase, «María Casares» no castelán. Non é o único sitio dos premios. As fichas usan a maiúscula. A nota dos premios separa esas grafías. Aquí o relevante é que o nome da compañía tamén cambia de caixa dentro do mesmo bloque, e que iso está impreso, non é unha gralla desta nota.
O correo de contacto escribe «apanadaria» sen acento e sen espazo, porque é un enderezo. Non é unha terceira explicación do nome. É a liña de contacto.
O pé da páxina restaurada escribe A Panadaría con maiúscula, como o título. A minúscula queda reservada ao parágrafo do oficio, onde a páxina a puxo, e non se corrixe desde o pé.
O que o nome non autoriza a engadir
Do parágrafo non sae un horario de forno, un enderezo en Petelos nin unha lista de pans. Saen tres ideas: creación propia, o paralelo entre pan e teatro, e a frase de Lola. Todo o demais que a páxina sabe da compañía está noutras fichas: argumentos, créditos, coproducións e un calendario datado o 30 de novembro de 2023.
Tampouco sae deste parágrafo un manifesto máis longo. «Feminista e irreverente» está na frase de Panamericana, non na frase do nome. Mesturalas faría un só parágrafo que a páxina separou. A ollada feminista queda na segunda montaxe. O nome queda no oficio.
A cita de Lola non se presenta como un lema de campaña nin como un título de espectáculo. É unha frase atribuída, entre comiñas, ao final do bloque. Así queda aquí.
Tampouco sae deste parágrafo un horario, un prezo de entrada nin o nome dun teatro sede. A compañía explica o nome e segue, nas fichas, por outros camiños: argumento, crédito, coprodución e calendario. O parágrafo acaba na cita de Lola e non abre unha lista de locais.
Preguntas
Por que di a páxina que se chaman así?
Porque amasan un teatro de creación propia, e porque a humanidade fai pan e fai teatro. A frase di que o nome serve para alimentar corpo e alma.
Quen é Lola nese texto?
A avoa de Noelia. A páxina cita dela unha frase: «sodes unha pandilla esplendorosa». Non dá apelido, ano nin lugar.
O nome vai sempre en maiúscula?
Non nese bloque. O título e a primeira frase usan «A Panadaría». A explicación do oficio escribe «A panadaría».